ÖMÜR SÖKÜMÜ

Alışmadım henüz yokluğuna

Oysa alışığım ben
Ölümün kanayan yazgısına

Nasılını sorarsan

Kardeşlerim göçünce bu diyardan
Yüreğimi dağıta dağıta

Bir de sen eklendin işte
Yüreğimin taçlanmış ağıt korosuna

Buna da alışırım baba!

Şimdi ‘baban giderse’ diye başlayıp
Kederli cümlelerle örülen
Hüzünlü paragraflar kesmiyor beni

Nefes alırken alıştırmıştın ya yokluğuna…
Başımı omzuna yaslamak
Nasıl bir huzurdur bilmiyorum mesela

Büyüyüp serpilen zamanlarımın sevincini
Gülüşünle hiç demlemedim

Aşık olduğum adamda arayamadım seni

Nasıl seversin bilmiyordum ki…

Bari bunu söyle

Kızlar, babalarına benzetir ya çocuklarını
Çocuklarım benziyor mu sana baba?

Ah bir bilsen

Oğlumun ellerinden dökülen her resim
Karakalem tabloların oluyor

Siliniyorum sayfa sayfa

Ha unutmadan

Bilincime nakşettiğim düşler
Düşerken uçurumlardan

Korkmuyorum artık
Benim değiller ki nasıl olsa

Sahi en çok neyi kaybetmekten korkar insan

Hangi kayıp canımıza en çok yakar

Ya nedir kaybedilenler toplam

Öğrendim aslında

Bir değil- çoğul kere

Yağmur sonrası ellerin kokan

Bir gökkuşağından değil
Kederin sensiz boy veren
Yer kuşağı atlasından

Toprak konfetiler yağarken
Gidenlerin esrik hasretlerine
Her defasında bir başka öğrendim

Anılar kadar değil
Yaşanmamışlıklar kadar büyür ağıtlar

Anılar ki zaten bizimdir
Ve kısa boyludurlar bu paslı çağda

Yaşanmamışlıklara dökülür
Ömür sökümü azaran yaşlar

Sanma ki gidişinedir
Dizleri kırık dizelerim

Efkarım kayıp giden zamana

Ah baba inanma
Yokluğunda azalan kızına

Uykusuzluğum
Kimsesizligim
Avuntusuzluğum sana