Жанчына на паркавай лаўцы ў сонечны дзень
…ёсць рэчы, якія б ніхто не пабачыў,
калі б я іх не сфатаграфавала
Дыяна Арбус
“Oh dear!”
вальсуе рэхам
наўкол лакіраванага
“пад колер ночы”
німба
і хіжа шчоўкае затвор
/
занадта многа сонца
зашмат жыцця
ў Цэнтральным парку
заўсёды хтосьці ёсць
з заганай унутры з уласным
шчарбатым сонцам
дзе ў разломе праглядае змрок
танюткай паласою
стомленай усмешкай
і ты іх ловіш
на сваю ўсмешку “Цудоўна!
Вам так пасуе лета!”
ты часам ліслівая занадта
(ці гэта камера ліслівіць за цябе
ліслівіць наадварот?)
але калі і праўда гэта цудоўна —
напяты бляск прычоскі
гузікаў і завушніц і перлін
складаная рыфмоўка броваў
і аксамітны смутак у засені павек
/
кажуць яна заўсёды была шчаслівай
смяялася залівіста
заўсёды была нармальнай
свецкай львіцай
а тут яна твая
не
не цыркачка
не прастытутка
не нудыстка не фрык
не карліца не веліканка
не раззлаваны хлопчык
з гранатай у руцэ
але на ёй твой цень
на гэтым фота
твой двайны адбітак
што з ёй не так?
/
ты ў вечным пошуку
расколін трэшчын ран
праломаў і пралазаў
сховаў у якіх ты здолела б
укрыцца распрастацца
якія так многа кажуць
пра цябе
ты здолела б укрыцца ці ўцячы
і ўсё адно працягваеш
збіраць сваю калекцыю
асвечваць маланкай камеры
іх твары за шчыльнаю заслонаю
банальнасці і сораму
у грымёрках цыркаў
у брудных будуарах
у інтэрнатах у цесных
пакойчыках гатэляў
шукаць жывое там
дзе больш ніхто
не думае шукаць
/
ты ж ведаеш
што з ёй не так?
“Oh dear!”
яшчэ лунае
ты хілішся над камерай
і асляпляльнасць дня спыняе
маланкі звягу
/
я некалькі таксама
фатаграфавала
вялікі горад і людзей у ім
праспектаў тлум і пустку
і дрэваў тонкую тугу
па леце
я некалі таксама
насіла замест караляў
камеру на шыі
я некалі таксама
аберуч трымала абарону
ў свеце дзе немагчыма
я некалі таксама
цябе чытала
ў ясных вачах блізнят
/
ты блізка
твой цень кранаецца яе пляча
ты факусуешся
на тым кім яна ёсць
і кім хацела б падавацца
ты ловіш розніцу ў аб’ектыў
ты ловіш несупадзенне
як матылька
ты ловіш супадзенне
як матылька
ён больш нікуды
не паляціць
/
“фатаграфія — таямніца
пра таямніцу
чым больш яна кажа
тым менш ты ведаеш”